West Amerika | Januari 2018

West Amerika | Januari 2018

Aah op 12 januari is het weer zover, maar helaas voorlopig wel de laatste keer. Deze keer vertrekken we naar San Francisco om vanuit daar nog een ronde te maken met weer nieuwe plekken maar ook een aantal hoogtepunten van 1,5 jaar geleden.
We gaan nog even 3 weekjes van de rust, natuur, steden, het eten en zeker ook van elkaar genieten voor in april ons kleine mannetje de boel op stelten komt zetten.

Dag 1 t/m 3, San Francisco

Het is zover!! We gaan weer, en wat is de tijd snel voorbijgevlogen sinds de vorige vakantie. We vliegen vanaf Dusseldorf met een tussenlanding op Schiphol. Aan zich vanuit ons heel goed te doen aangezien Dusseldorf maar 1 uurtje rijden is. De vluchten zijn vroeg dus om 02:45 zitten we al in de auto. We vliegen met KLM en worden heerlijk in de watten gelegd voor onze huwelijksreis deel 2, altijd goed! 🙂
Tegen 13.30 lokale tijd (USA) komen we aan in ons hotel. Na de landing op San Francisco gaat alles soepel en vlot omdat we al een bestaande ESTA hebben zijn we zo door de douane. Koffers zijn er binnen een kwartier en we rijden met een taxi richting het hotel.
We verblijven in Hotel Zoe op 1 blok van Fischermans Warf, echt perfect. We hebben een geweldig mooie hoekkamer die super ruim is, gratis fietsen bij het hotel etc. Om de jetlag een beetje tegen te gaan besluiten we maar actief te blijven. Ik spring snel onder de douche en dan lopen we richting Pier 39. Die ligt ook bij Fischermans Warf. We eten eerst een hapje, dat doen we met een traditioneel gerecht hier een clam chowder, een romige vissoep in zuurdesem brood. Echt heerlijk! Erna kijken we nog even bij de zeehonden die met alle plezier een showtje weggeven voor de toeristen. En dan zomaar ineens trekt de mist op en mag ik mijn allereerste blik op de golden gate bridge werpen. Onderweg komen we nog de cable-car tegen die midden op straat stil staat, dat moment laten we natuurlijk niet voorbij gaan!

We lopen nog wat rond over pier 39 en fishermans warf als ik toch wel heel moe wordt. Een uurtje slapen en dan maken we ons weer klaar om terug te gaan naar pier 39 zodat we bij Bubba’s Gump kunnen eten. Deze staat al een poosje op het lijstje van Tom, dus dan is die meteen afgevinkt. Nu 20.00 uur lokale tijd vind ik het ook echt goed geweest en ga ik dan toch maar slapen, als ik mag eten voor 2 kan ik ook slapen voor 2 🙂

Dag 2, de jetlag valt mee en we zijn tegen 5.15 wakker. nadat we ons volledig verzorgd hebben gaan we naar de lobby om fietsen te huren. Gelukkig mogen we alle veiligheidsinstructies overslaan maar we mogen nog niet fietsen omdat het nog donker is. Dan maar naar het ontbijt met de fiets aan de hand. We ontbijten bij Denny’s, in de buurt van Fishermans Warf. Echt SUPER lekker ontbijt, wel belachelijk duur maar we hadden gister al gemerkt dat San Francisco duur is (lees IJsland prijzen). Tegen de tijd dat het ontbijt op is is het ligt en gaan we richting Sausalito fietsen. Lekker wat bergjes op en onderweg 1000 x stoppen omdat ik van mening ben dat de Golden Gate bridge elke 5 meter verderop totaal anders uit ziet en adembenemend mooi is.

DSC_0020.jpg

Na een flinke tocht fietsen, met heel veel tegenwind raken we aan het einde van de brug nog met een Amerikaan aan de praat. Hij wandelt elke zaterdag deze route en doet er 2.5 uur over en we praten over Trump, werk, onze rondtrip etc. Wij vinden het altijd super leuk om met lokale mensen te praten! We vervolgen onze weg naar Sausalito maar we moeten WEER een berg op. Aangezien de fiets voor mij net te klein is, en ik gigantische zadelpijn heb doen we maar even alsof ik geen Nederlander ben en ik wandel dan ook dapper de berg omhoog. Tegen 09.45 uur komen we in Sausalito aan, en de eerste Ferry terug naar San Francisco gaat om 11.10 pas terug. Maar we genieten onder het genot van een Starbucks heerlijk in het zonnetje aan het water dus de tijd vliegt om.

0DSC_0034-2

De Amerikaan had ons de tip gegeven met de blauwe ferry terug te gaan en gelukkig dat we dat gedaan hebben. We voeren echt super dicht langs Alcatraz af en kwamen aan op Pier 1. Vanuit daar zijn we weer terug gefietst. Ondertussen ook weer een deceptie rijker want Alcatraz was t/m maandagmiddag uitverkocht. Snel terug naar het hotel om te kijken of we daar nog iets kunnen vinden van kaartjes want we willen wel heel erg graag naar Alcatraz. Gelukkig vindt ik via de officiële site nog kaartjes voor maandagochtend 09.10 uur. Even de planning een beetje omgooien maar dat is geen probleem, hebben we ervoor over.
Nu gaan we voor de middag nog een lekker stukje wandelen en genieten van het goede weer. We Lunchen aan Fishermans Warf in het zonnetje en lopen erna rustig naar Lombard Street. In alle eerlijkheid vind ik het niet zo mooi als de foto. Alles is natuurlijk gesnoeid dus mooie plantjes en bloemetjes zijn er nu niet, maar ik had ook verwacht dat je de kronkelweg beter zou zien vanaf onder, maar wat je eigenlijk ziet zijn de auto’s die Lombardstreet omlaag rijden. Maar, we hebben het gezien en we zijn weer een ervaring rijker! Op naar nog een mooie dag morgen.

Dag 3 begint tegen 6 uur. Tom slaapt nog maar ik niet dus is het jammer voor Tom. Tegen de tijd dat we verzorgd zijn is het 10 voor 7 en wandelen we rustig naar de cable-car, waar we de eerste van de dag zijn. We hebben gister al een kaart gekocht, je kunt daar nl zelf de datum op krassen zodat we vandaag niet hoefden te wachten tot het loket open was. We nemen vanaf Fishermans Warf de Cable-car tot het eindpunt Market street, downtown SF. Daar komen we na een half uurtje aan. En nu op zoek naar eten. We lopen rustig door de straten en wat me echt, maar dan ook echt erg tegen valt is de hoeveelheid aan zwervers. En dan het breedste scala, van de zwervers die rustig in een hoekje liggen te slapen, tot die die je op 200m afstand ruikt, de volgende zit in een hoekje een joint op te steken, en weer een volgende komt toch bedelend op je af en als je niets hebt krijg je nog intimiderende opmerkingen naar je hoofd geslingerd. Nee niet mijn ding! We ontbijten opnieuw bij een Denny’s, gister was zo lekker en vandaag ook weer!

Nadat we het ontbijt op hebben zijn de winkels nog steeds dicht en gaan we als eerste met de bus naar Alamo Square. Het is nog een onderneming om de kaart te lezen en de juiste bus te vinden, maar als dat eenmaal rond is gaat het ook de rest van de dag prima. We zijn vroeg in het park en het is er nog erg rustig! We maken wat mooie foto’s van de welbekend huisjes en lopen erna heerlijk door het park. En het heeft zelfs een heuse hondenparkje. Echt geweldig rechtstreeks uit de film! Ook hier hebben we weer een gesprek met een local, super leuk hoe de mensen je daar gewoon aanspreken omdat ze horen (en vast ook zien aan die camera die om mijn hangt) dat je geen local bent.

Tegen half 11 besluiten we verder te gaan en nemen we de bus naar het Hippie gedeelte. Ook weer een beleving apart! we lopen rustig over de straat en maken toch wel wat hilarische dingen mee (ook weer zo uit de film). Het eerste tweetal begint te praten en we snappen er niets van, dus lopen maar door. Een stukje verderop halen ze ons in en maakt een van de twee een doosje open waar wiet blokjes in liggen, en (in mijn ogen, maar ik weet er niet zoveel van) grote ook, of we wat willen kopen. Lachend zeggen we nee, om ons vervolgens 20 meter verderop pasdo’s aan te bieden. Natuurlijk schieten we de lach in en zeggen we nee, en eigenlijk moeten ze zelf ook lachen. Ze lopen verder en als we ze vervolgens verderop weer tegenkomen komt hij al lachend of we echt geen wiet willen. Ook lopen mensen langs die vragen of we een tekenfilm willen zien etc. Ikzelf vindt de gebouwen heel mooi, maar ben niet zo van het echte hippy gedeelte.. stinkt te veel naar wiet. Als we richting de bus lopen komen we in een stukje net erbuiten en daar krijg je het modernere hippy gedeelte met de huidige jeugd en de gezonde food-tentjes etc, dit is wel erg leuk!

Hierna pakken we de bus terug naar market-place om daar nog rond te lopen nu de winkels open zijn en china-town te bezoeken. Er stapt een dakloze mevrouw met haar vuilniszakken in de bus wat een hele discussie oplevert gezien de buschaufeuze niet meer verder wilt rijden tot ze met de stinkende zakken van de bus af gaat, deze keer verliest de chauffeuse het maar rijdt er security achter de bus aan. Ik vraag me af hoe het ging aflopen maar dat moeten we helaas missen omdat we wat halte’s eerder eruit gaan. We winkelen in de Westfield Mall, niet normaal hoe groot deze is. Nadat we dat allemaal gedaan hebben gaan we met de grootst mogelijke omweg, met de cable-car, naar China-town (komen we erna pas achter hoor) We lopen hier door het straatje dat versiert is met de lampionnen weer terug richting Union square omdat daar die dragon gate ligt die we graag willen zien. Pas op het moment dat we onder de dragon gate doorlopen beseffen we dat we zo ongeveer bij union square zijn. We lopen nog wat rond totdat we tegen 16.15 ons richting cheesecake-factory begeven waar nu alweer 30 min!! wachttijd is, niet normaal meer. We eten daar heerlijke cheesecake (ja als avondeten, want we hebben nog niet reuze honger van de lunch) en ik wil hierna naar de kamer want ik ben helemaal op gelopen. Een dag die ik zeker niet had willen missen, wat is San Francisco een veelzijdige stad, van het heerlijke relaxte tot de mooie diverse locaties, met als minpunt de zwervers waar we downtown toch wel het meeste last van hebben en het valt ook op dat er wel veel rotzooi door de stad zwerft. Morgen nog naar Alcatraz en dan gaan we beginnen aan de rondtrip!

terug naar het reisschema

Dag 4 Monterey

Vandaag begint de dag ook weer vroeg. om 06.00 uur hebben we de taxi richting het vliegveld om de auto op te halen. Het begint niet geweldig met de meest onvriendelijke dame achter de balie. Er is iets mis gegaan bij de online check-in waardoor we ineens $500,- extra moesten betalen, dus we moesten aan de balie. Daar dacht de mevrouw anders over we moesten naar de online check-in. Nadat ik duidelijk gemaakt had dat dat niet ging omdat er een fout was in de boeking werd ik gemaand tot rustig doen en heeft ze mij volledig genegeerd en alles met Tom geregeld. Totdat Tom naar haar mening niet luisterde, ze vroeg ons iets over de tank vol of leeg en of we dat nu wilde betalen. Dus geeft Tom aan dat we betaald hebben voor vol-vol. Wat de reactie van mevrouw was wat er toch met die mensen vandaag aan de hand was, niemand luisterde. Naja snel door als we maar gewoon niets extra’s hoeven te betalen en snel onze auto mogen uitzoeken! En dat gaat geheel voorspoedig. Ik wacht op personeel en Tom rent al naar de ford explorer die er staat. Toen het personeel kwam en ik aangaf dat Tom die auto graag wilde hebben was dat allemaal prima. Dus geregeld we konden die auto meenemen, makkelijk zat. Tom als een kind zo blij en ik blij dat Tom blij is!
Nu we rust hebben en alles vrij snel geregeld is eten we onderweg ontbijt bij Dunkin Donuts. We moeten om half 9 weer terug in San Francisco zijn om naar Alcatraz te gaan. Dit redden we ruim en het andere voordeel van zo vroeg is dat we mooi langs de weg per uur kunnen parkeren.
We zijn ongeveer in totaal van kwart voor 9 (voor de tour van 9.10 uur) tot en met 11.30 uur kwijt aan het reizen naar Alcatraz en het bezichtigen ervan met de audio-tour. Ik ben eigenlijk wel een heuse cultuur & geschiedenis barbaar, maar door de audiotour werd het eigenlijk heel erg leuk gemaakt! Ik vond het reuze interessant en ben echt blij dat we ervoor gekozen hebben nog terug te rijden hiervoor.

Nu we klaar zijn kan de rit aan Highway 1 echt beginnen! En ik vind het prachtig. De auto rijdt geweldig en ik wordt eindelijk TOTAAL niet wagenziek, het uitzicht is adembenemend. De kust is vandaag zo ontzettend ruw en de golven zijn zo hoog, echt mooi. Levert natuurlijk wat drukte op de weg op want veel mensen willen surfen maar dat mag de pret niet deren. We stoppen een aantal keer langs de kust en zijn tegen 16.30 uur in het hotel. We verblijven in Hotel Abrego in Monterey, erg mooi en schoon en we hebben een open haard op de kamer echt leuk. ’s Avonds eten we in de pub aan Warf 2, wat we nu echt absoluut geen aanrader kunnen noemen. De Fish en chips was smakeloos, maar dan ook echt smakeloos, en Tom had Pie die hij ook smakeloos vond. Gelukkig ligt er een Denny’s tegenover het hotel dus morgenvroeg hebben we in elk geval een goed ontbijt!

1B4A1138


terug naar het reisschema

Dag 4 Pismo Beach

Vandaag slapen we uit, en we zijn zo tegen half 7 wakker. Eerst de vaste prik bij Denny’s alvorens we gaan inpakken en vertrekken voor het mooiste gedeelte van Highway 1. We weten dat we ergens eraf moeten voor een detour maar waar precies nog niet.
Allereerst bezoeken we Point Lobos Reserve. Een prachtig stukje onderhouden natuur aan de kust. Je betaald $10,- entree maar daarmee mag je wel bij elk state-park gratis parkeren voor die dag. We wandelen een aantal routes en genieten van de prachtige golven. We zien ook een paar zeeleeuwen zwemmen, erg mooi! Vervolgens rijden we de prachtige Highway af en maken we natuurlijk een stop bij Bixby creek Bridge. Aan de linker zijde van de brug is een parkeerplaats, maar ik wil weer een foto van rechts dus via wat moeilijke paadjes onder struiken door komen we rechts ook op een prachtig foto punt. En natuurlijk lekker voor ons alleen!! We hebben weer geluk met het weer, hoewel het ietwat mistig is, schijnt er een zonnetje is het windstil en 16 graden. Heel erg goed vertoeven. We hebben stoeltjes bij ons dus tegen 12 uur zetten we de auto stil en gaan we met de stoeltjes en de koelbox lunchen en genieten van het uitzicht. Dit is nu echt wat ze noemen puur geluk, raap mij maar op met mijn hormonen want ik vind het echt geweldig!

1B4A1192

Net achter Lucia moeten we Links het binnenland in om ons richting Highway 101 te begeven voor de detour omdat er nog aan de weg gewerkt wordt. Helaas staat dit niet aangegeven (ze willen toch niemand door die weg hebben) en moeten we nog even zoeken. Uiteindelijk vinden we hem net achter Lucia net voorbij een camping. De weg wijst vanzelf en begint met een hele pittige klim, maar wel adembenemend mooi. Erna is het rustig en relaxed door verschillende landschappen rijden. Bij Morro Bay draaien we weer de Highway 1 op. Eerst maken we hier nog een standwandeling en zien we de otters met hun kids in de baai spelen. Vervolgens rijden we door naar Pismobeach, waar we in het Seacrest Ocean front hotel verblijven. We krijgen een upgrade en hebben een kamer met volledig zee-uitzicht, erg leuk. Er wordt flink verbouwd in het hotel en daarom krijgen we nog wat vouchers mee. Het doet natuurlijk wat af aan de uitstraling maar je kunt nog steeds rechtstreeks het strand op lopen en gratis ontbijt. Dat was waar het ons om te doen was, de kamers zijn prima dus wij klagen niet! Na een heerlijke standwandeling gemaakt te hebben en nadat we gekeken hebben naar de zonsondergang gaan we eten bij Chili’s. De eerste keer echt Amerikaans eten deze vakantie maar we hebben er ook echt zin in! Erna is het tijd om met het reisverslag en de foto’s aan de slag te gaan en morgen weer fris en fruitig verder.

terug naar het reisschema

Dag 6 Santa Clarita

Vandaag niet geheel de dag die gepland was. Door de bosbranden en mud floods is de weg tussen Santa Barbara en Ventura afgesloten. Hierdoor kunnen we de kustweg niet nemen en moeten we via de Freeway 166 (1 baan breed) 2,5 uur door het binnenland rijden. Gelukkig is Amerika altijd mooi, maar we hadden natuurlijk de voorkeur aan de kust. We gaan bij Santa Clarita naar de mall, wat overigens prachtig is. We hebben 26 graden en een zonnetje, en dat in januari. Je zou bijna vergeten dat je niet op zomervakantie bent. We eten in een bankje in de zon een stukje cheesecake voordat we beginnen met winkelen. De mall is overigens echt prachtig. Als je boven bent heb je de mogelijkheid om naar buiten te gaan naar de patio shops. Dit is een heel nieuw gedeelte en echt ontzettend mooi aangelegd. Heerlijk met dit weer!
Tegen 15.00 uur gaan we richting het hotel. We verblijven in een gloednieuw Element in Palmdale. Echt super super mooi met een mall in de achtertuin en eetgelegenheden genoeg. Niet zo’n bijzondere dag dus maar voor ons wel heerlijk, morgen weer een drukke dag voor de boeg!

terug naar het reisschema

Dag 7 Dead Valley

De dag begint weer op tijd. We hebben heerlijk geslapen in het Element, echt een aanrader voor iedereen. Ook het ontbijt is prima. Niet zo standaard Amerikaans maar genoeg gezonde keuzes!
Nadat we ons brood gehaald hebben en getankt hebben rijden we richting Dead Valley. Als eerste staat Red Rock Canyon SP op de planning. Er zou een scenic drive moeten zijn vanuit het visitorscenter. Helaas vinden we deze met geen mogelijkheid. Hierdoor komen we niet verder dan een paar foto’s van de eerste mooie rotsen die we zien. Na 2 rondjes gereden te hebben geven we het op en rijden we door naar Dead Valley.

1B4A1238

Hier beginnen we rustig met een scenic drive Dead Valley in met flinke vergezichten. We lunchen weer heerlijk in het zonnetje in onze stoeltjes en genieten daarbij van een prachtig uitzicht! We halen als we flinke dagen op de planning hebben ’s ochtends altijd een vers stokbrood en voor Tom een vers pakje vlees. Aan het begin van de vakantie kopen we altijd 1 broodmes, een setje plastic of papieren bordjes en wegwerp bestek. Op de eerste plek heerlijk goedkoop, maar dit is niet waarom we het doen. We vinden het perfect dat we zelf kunnen bepalen waar en wanneer we eten. We hoeven niet te zoeken naar een lunch-café, geen ongezonde hamburgers met frietjes en al helemaal dat ik eet als ik honger heb. Normaal ga je zoeken als je honger krijgt en het gebeurt ons te vaak dat we pas tegen 2 half 3 dan aan de lunch zitten na een zoektocht. Dan ben ik en al chagrijnig van de honger (zonde natuurlijk op vakantie) en we komen ook in de knoei met avondeten. Daarnaast Lunch met een view, wie wilt dat nu niet.
Het eerste echte punt waar we uitstappen is Mosaic Canyon. Gepolijste marmeren muren en vreemde mozaïekpatronen maken deze kleine canyon populair. En ik vindt het er oprecht prachtig. Er is 1 stukje dat moeilijk te beklimmen is omdat het marmer natuurlijk super glad is, maar daar maak ik een soort stoel van door eerst op de opstap te gaan zitten en mij dan te draaien en goed te gaan staan. Lekker veilig want we nemen, zeker met de baby, geen risico. De volgende stop zijn de Mesquite Flat Sand Dunes. Mijn eerlijk ongezouten mening: lijkt op de zandvlakte bij de rode beek bij ons op de Brunssumerheide. Natuurlijk is het prachtig dat er tussen deze dode vlakte van alleen maar rotsen opeens een zandvlakte opduikt, maar als je alleen daarvan foto’s maakt valt het wat tegen.


Hierna rijden we via Furnace Creek door naar de laatste 4 dingen van vandaag. De eerste is de Golden Canyon. Ik loop het eerste stukje en zie vooral de gouden muren. Tom loopt wat verder door en ontdekt ook nog wat kleurcontrasten in de Canyon.
Hierna rijden we door, we slaan Artists Drive nog even over, hier komen we tegen zonsondergang terug omdat het, naar zeggen, dat het meest fotogeniek is. We komen dan aan bij Devils Golf Course. Een groot gebied van zoutbrokken en zoutpilaren tot dertig centimeter hoog, gevormd door het verdampen van oppervlaktewater. Het lijkt alsof de grond net is omgeploegd, en het terrein is zo grillig dat ‘alleen de duivel hier kan golfen’. Vanaf de Badwater Road kom je via een anderhalve kilometer lange, onverharde weg bij Devil’s Golf Course aan. Een beetje voor te stellen als de boer die zijn veld heeft omgeploegd maar dan met een laag zout eroverheen (vind ik dan weer, maar de hormonen maken me vandaag goed kritisch hoor). De laatste stop is Badwater Basin. het laagste punt van het Noord-Amerikaanse continent en het westelijk halfrond. Het Badwater Basin doet haast surrealistisch aan: de uitgestrekte vlakte bestaat uit grote zoutplakkaten en wordt omringd door donkere bergen. Soms ontstaat er na regenval een tijdelijk meertje. Het is inmiddels al 16.00 uur en we moeten echt terug naar Artist drive voor het kleurenpalet, dus we hebben helaas niet genoeg tijd om het hele pad af te lopen. Maar we hebben toch een stukje gelopen voor een impressie op te doen.
Nu snel terug voor Artist Drive, en echt wat is dit prachtig. Op een gegeven moment halverwege de drive kom je bij het viewpoint uit. Dit staat overigens goed aangegeven. Als de zon zakt worden de kleurcontrasten groter, en wij vinden het het mooiste als de zon volledig achter de bergen is. De felle zonnestralen nemen toch wat kleur weg en als hij helemaal achter de bergen is zie je pas het mintgroene en het paarse echt goed. Niet normaal dat natuur dit zelf kan doen. Mocht je overigens niet rond zonsondergang in de buurt zijn, de hele rit en dit uitzicht is altijd de moeite waard hoor want het is prachtig!! We blijven hier een half uurtje genieten voor we terug gaan richting hotel. We verblijven op de Furnace creek ranch. Lastig om een indruk te krijgen omdat het al schemerig is, en er wordt flink verbouwd. Wat overigens nergens vermeld is dus dat vinden we wel jammer, want eten doen we in een soort van cafetaria waar je ook nog de hoofdprijs voor betaald. Het is even niet anders maar laten we hopen dat als de verbouwing klaar is het er flink op vooruit gaat. De kamers zijn wat ouder, maar absoluut helemaal niets mis mee. Super schoon en bedden liggen prima! Morgen op naar Las Vegas waar we vrienden zullen treffen die ook op rondreis zijn!
Overigens krijgen jullie er geloof ik niet veel mee van in NL, maar er dreigt hier een government schutdown, met de deadline morgenavond 00.00 uur lokale tijd. Wij moeten na het weekend pas aan onze parken ronden beginnen dus we zijn heel erg benieuwd. Maar voor het geval dat hebben we vandaag wel een alternatief bedacht met ook prachtige state-parken en nog wat extra relaxen, maar laten we vooral hopen dat het niet nodig is!

terug naar het reisschema

Dag 8, 9 Las Vegas

Vandaag vertrekken we naar Las Vegas. Hier treffen we Ralph en Sanne, samen met Erwin en Chantal. Zij maken een iets andere ronde en zitten bijna op het einde van de reis. De eerste stop is Zambriski Point in Dead Valley, deze ligt op de route en we komen er rondom zonsopgang wat naar zeggen de ideale tijd is.

We eten buiten Dead Valley want het eten in die keet zien we niet geheel zitten. Na een dik uur rijden komen we in een dorp waar een Denny’s is, en aangezien ik honger heb wordt het alweer Denny’s. Erna rijden we rustig door en rijden we over de strip richting de Premium Outlets North. Hier brengen we een dikke 2.5 uur door en tegen 13.00 uur checken we in in het hotel, we verblijven in het Luxor dat aan het begin/ einde (hoe je het bekijkt) van de stip ligt, we hebben hier bewust voor een gerenoveerde kamer gekozen en het ziet er erg goed uit! We zitten in een weekend in Vegas maar dat kwam wat betreft gewoon planning niet anders uit maar ons valt de drukte redelijk mee. We doen nog even rustig aan en om 15.00 uur spreken we met Ralph, Sanne, Chantal en Erwin af op de strip bij hotel Paris. Daar drinken we gezellig wat alvorens we terug richting hotel gaan om ons om te kleden en nog rustig over de strip te lopen. ’s avonds lopen we tot aan het Caesars Palace door de hotels en we besluiten bij het restaurant buiten café Paris. Dit is relatief prijzig maar voor Las Vegas begrippen erg goed betaalbaar. Erna drinken we nog een drankje in de bar van het hotel en tegen 22.00 gaan we terug richting de kamer.

20180119_182927

Dag 9, vandaag zijn we weer alleen. We doen het rustig aan en gaan gewoon lekker over de strip wandelen en de hotels weer bekijken en wat shoppen. Het is vandaag de eerste dag flink afgekoeld en we moeten het doen met 11 graden, gelukkig hebben we genoeg keuze uit warme kleding die we meegebracht hebben. We vertrekken rond 09.30 en zijn uiteindelijk tegen 16.30 terug op de kamer. Met de zwangerschap gaat alles in etappe’s, dus we drinken halverwege de strip, lunchen op het einde en drinken ook weer halverwege de terugweg. Maar toch ben ik kapot, maar het was wel weer een heerlijke dag. Het blijft wel elke keer wennen aan de mensen met hun alcohol op straat, maargoed ieder zijn ding. ‘S avonds tegen 19.00 uur gaan we weer terug naar de strip om in elk geval nog wat foto’s te maken want dat hebben we nog niet gedaan.


Gisteravond is de Government Schutdown ingegaan, maar we vinden heel erg veel tegenstrijdige berichten over de Nationale Parken. We lezen dat parken open zijn maar geen Services zijn. Dat zou voor ons ideaal zijn, maar ook vinden we dat er roadblocks zullen zijn. Super lastig dus te filteren. Overmorgen staat Zion op de planning en de informatie die we nu vinden is dat parken dus wel begaanbaar zijn maar zonder services. Er wordt zelfs opgeroepen om mee te helpen met rotzooi te op te ruimen, dat vinden we geen probleem dus wij gaan elke wandeling een zakje meebrengen om afval te kunnen verzamelen, maar we houden wel definitief de originele route aan en zien wel waar het op uitloopt.

1B4A1441


terug naar het reisschema

Dag 10, 11 Valley of Fire SP, Snow Canyon SP, Zion

Dag 10 heeft de intentie op tijd te beginnen. Dat lukt ook aardig totdat we net buiten Vegas besluiten een whole foods supermarkt te zoeken. Echt deze supermarkt is geweldig. Alles zo vers, en het brood is ZO lekker daar rijden we graag een stukje voor. Uiteindelijk is het alsnog 9 uur nadat we getankt, boodschappen gedaan en ontbeten hebben. Vandaag vertrekken we richting Zion, waar we morgen pas het park zullen bezoeken. We hebben ervoor gekozen 2 stateparks te bezoeken omdat we natuurlijk 2 jr. geleden ook in Zion geweest zijn.

Als eerste komen we bij Valley of Fire. Hoewel het niet super groot is, snap ik niet waarom dit niet bekender is. Wat is het hier mooi. Je valt van de ene verbazing in de andere. Er is genoeg te wandelen om een hele dag door te brengen, de entree is $10,- en je krijgt een informatiefolder erbij met plattegrond.. Wij besluiten als eerste de wandeling naar de fire waves te maken. Dit is een absoluut hoogtepunt , maar wordt tijdens warme temperaturen afgeraden omdat je nergens beschutting kunt vinden. Wanneer je terug rijdt vanuit de White Domes kom je als eerste parkeerplaats 3 tegen hier parkeer je de auto en dan kun je gaan wandelen aan de overkant van de weg. De route is aangegeven door paaltjes met gele reflectoren. De Fire Wave is veel kleiner dan de “echte” Wave, maar voor de Fire Wave hoeft niet te worden geloot. Het neemt een uur in beslag, wij hebben iets langer nodig omdat we aan het einde lang blijven hangen. Want waar je ook kijkt het is schitterend. Zoals gezegd ik snap niet dat het niet bekender is, dit wil je gewoonweg gezien hebben. En hoewel de foto’s super bewerkt uitzien, zijn ze dit niet. De lucht is gewoonweg niet normaal blauw, dat is onvoorstelbaar.

Nadat we deze wandeling gedaan hebben rijden we richting het einde van de weg om de white domes loop trail te lopen. De White Domes Road eindigt bij een hoge, kleurrijke zandsteenformatie. Er ligt daar een ruime parkeerplaats, vanwaar de White Domes Loop Trail begint. De trail is 1,25 mijl lang, in het begin ga je via grote rotstreden flink omlaag. Je bereikt de ruïne van een oude movieset, waar ooit een film werd opgenomen met Burt Lancaster en Lee Marvin, en gaat daarna verder door een 400 meter lange slot canyon. Door een gebied met mooie pastelkleurige zandsteenrotsen loop je terug naar de parkeerplaats, je gaat hier heel geleidelijk omhoog. Tom heeft hem helemaal gelopen maar ik vond het dalen bij de rotstreden echt te eng. Nu ik zwanger ben, ben ik niet zo zeker van mijzelf en ben ik vaak mijn evenwicht kwijt. Ik val al een keer maar dat vang ik nog prima op met mijn handen, maar hierom besluit ik terug te gaan. Ik stuur Tom verder en ik loop hem in tegengestelde richting tegenmoet. Tom geeft aan dat het niet voor ongeoefende wandelaars weggelegd is, dat het niet al te makkelijk lopen was, en dat de fire waves echt veel mooier was en dat er van die movieset letterlijk nog 1 muur stond. Als we terug richting de doorgaande weg rijden eten we op p2 nog heerlijk met onze stoeltjes en koelbox, met een uitzicht op de prachtige rotswanden. Als laatste bij de uitgang bekijken we nog de elephant Rock. Hierna rijden we door naar Snow Canyon SP waar we pas tegen half 4 aan zullen komen, maar het ligt niet al te ver van het hotel dus we willen het graag nog bekijken.

Klein detail, we zijn vergeten rekening te houden dat er een tijdsverschil is en we de klok een uur vooruit moeten zetten. Het is dus half 5 als we bij Snow Canyon aankomen. Het park is niet echt een ravijn, maar een serie van vreemdsoortige, natuurlijk gevormde amphi-theaters. Tot twee keer toe is, nadat in de nabije omgeving een uitbarsting plaatsvond, lava door deze canyon gestroomd; de eerste keer is 2,5 miljoen jaar geleden, de tweede keer gebeurde dat – in geologisch opzicht nog zeer recent – ongeveer 10.000 jaar geleden. Je treft in het park dan ook op diverse plaatsen hele donkere basaltlagen aan. Het park is het hele jaar door geopend van 06.00 uur tot 22.00 uur. De toegangsprijs voor een auto met inzittenden bedraagt $ 6,- per dag.
Bij de entree helpt de parkranger ons prima en geeft aan dat het park in omgekeerde richting mooier is en verteld dat de weg 4 mijl lang is. We dienen naar boven te rijden nu het nog licht is en dan terug te rijden. En het klopt inderdaad wat een prachtige vergezichten. De wind is inmiddels flink aangegaan en het is echt stervenskoud, maar we hebben kleding genoeg bij ons. We wandelen nog een wandeling bij de versteende zandduinen, dit doet denken aan de fire waves maar het is meer 1 kleuring en de groeven zijn veel dieper. Die groeven maken overigens wel indruk en geven een prachtig uitzicht. Helaas is het echt te schemerig als we terug bij de auto komen en we besluiten dan ook richting het hotel te gaan. We verblijven in La Quinta in La Verkin dat nu 2 maanden open is. En de kamers zijn echt goed, en ontbijt inbegrepen dus dat is perfect en echt het aanraden waard. Het ligt 20 minuten van Zion NP af. Wij zoeken zelf sowieso altijd bij voorkeur naar La Quinta’s maar regel is daar wel bij dat we alleen de nieuw geopende pakken. We hebben 1 keer een gerenoveerde gehad maar dat is toch tegengevallen.

Dag 11, vandaag is een spannende dag, de Government Shutdown is nog steeds en we gaan naar Zion NP, we zijn benieuwd wat open is. De entree is onbemand en het visitorscenter en museum zijn gesloten, dus het is even zoeken naar informatie. Gelukkig hebben we sowieso altijd alle informatie in ons roadbook staan dus daar kunnen we goed mee aan de slag. We rijden eerst rustig de Zion Canyon Scenic drive tot het einde waarna we op de terugweg stoppen bij weeping rock. Deze hebben we vorig jaar nog niet gezien en vanuit daar kun je nog naar hidden canyon en overlook point. Deze wandelingen zijn echt te heftig voor mij aangezien bergop lopen nog een hele klus is. Gelukkig is Tom nooit te beroerd om me in de rug omhoog te duwen. Bij Weeping Rock aangekomen, een korte eenvoudige wandeling, zien we een wand met alleen maar ijspegels. Het trapje naar de inham in de rock is ook gesloten want de ijspegels vallen flink naar beneden maar het is een prachtig gezicht. Hierna besluiten we de Emerald Pools te lopen. Deze hebben we 2 jr. geleden ook gelopen maar toen was het super druk. Nu komen we een stuk met echt ijs tegen, maar we hebben ijzertjes bij ons, en met goed inhakken in de vloer komen we dit stuk over en zijn de omstandigheden perfect. We gaan t/m de upper emerald pools waar we prachtige uitzichten krijgen. Zeker de moeite waard!

1B4A1689

We lopen terug via de grotto route en dan onder langs de rivier. Tegen half 2 zijn we bij de auto waarna we in Springdale bij Ocar’s gaan lunchen c.q. avondeten. We hebben ook brood gehaald maar dat eten we eventueel vanavond. Erna gaan we terug naar het hotel, morgen vroeg op en door naar Bryce.

Government Shutdown: Nu we in het hotel zijn, kijken we het live nieuws en komen we erachter dat er een stemming is om de schutdown te beëindigen. Hoewel we tot nu toe geen last ervan ervaren hebben, hopen we toch dat het gaat lukken. We wachten nu op een handtekening van Trump.

terug naar het reisschema

Bryce

Vandaag beginnen we rustig want we willen niet al te vroeg in Bryce zijn, dan is het er nog veel te koud. Uiteindelijk, nadat Tom 10.000 x (grapje maar wel heel vaak) gestopt is op de weg door Zion omdat hij het zo mooi vindt komen we tegen half 12 in Bryce aan.

Het park is t/m Bryce Point geopend. Dat is niet super ver, maar we zijn in Bryce! genoeg mooie natuur weer. Ik heb eigenlijk een super slechte dag, 2 nachten slecht slapen gister veel gewandeld is toch niet helemaal geweldig voor een zwanger lichaam dus Tom stapt wat vaker uit om te kijken dan ik en loopt stukjes van de Rim trail. Als we bij Bryce point zijn voel ik mij wel heel slecht en val ik flauw. Niets aan te doen maar na een uurtje heel rustig aan gedaan te hebben, weer gegeten te hebben en wat gedronken te hebben trekt het allemaal weer bij en gaat het eigenlijk weer prima. Uiteindelijk (na een traantje gelaten te hebben van de paniek dat ik niets van Bryce zou zien) voel ik me toch in staat een stuk te wandelen en wandelen we vanaf subsetpoint de navajo loop onder de Canyon in. Het is vergelijkbaar met Wallstreet (die in de winter dicht is) en echt prachtig. Dit is gewoon genieten en je vergeet haast dat wat je omlaag gaat ook weer omhoog moet. We lezen op de map dat als je richting Queens garden trail loopt het de makkelijkste afdaling van het park is. Dan moet dat vast andersom ook zo zijn dus lopen we door tot daar. Helaas toch flink bergop maar met genoeg rustpauzes kom ik boven. Uiteindelijk hebben we dan de populairste trail van het park gelopen, de navajo loop in combinatie met Queens Garden en een stukje Rim trail, net geen 5 km. Als ik bij de auto ben ben ik doodmoe maar voldaan, want het was prachtig en ik heb gelukkig niets gemist!

Tegen half 4 checken we in in het hotel. We verblijven in het Best Western Plus Bryce Canyon Grand hotel. De foto’s laten het ouder uitzien als dat het is want zowel het hotel als de kamer is echt geweldig. Ik kan wel met zekerheid zeggen dat dit een van de schoonste badkamers is die ik tot nog toe in de USA gehad heb. Geen verkleurde voegen niets, een verademing. Het bed ligt ook erg goed en ontbijt is inbegrepen. Nadat we ons opgefrist hebben gaan we in het Ruby’s in eten. Hier hebben we 1,5 jaar geleden de beste spareribs ooit gehad en we hebben er zin in. En ik kan verklappen nog steeds de beste! Enige verschil is, is dat er nu geen gigantische rij voor het restaurant is maar dat er maar een stuk of 5 tafeltjes bezet zijn, heerlijk. We gaan erna nog even voor de openhaard in ons hotel zitten als we tegen half 7 naar de kamer gaan. Het wordt vanavond een vroege want we zijn beide moe! Morgen ook weer rustig opstarten en lassen we een rustdagje in waarin ik niet te veel hoef te lopen, wat rust zal wonderen doen!

1B4A1831

terug naar het reisschema

Dag 13, 14 Page

Op dag 13 vertrekken we van Bryce naar page.
We hadden vandaag een rustdag gepland, maar wat verliep dat anders en wat werd het een dag met een gouden randje. Laat ik mijn best doen het zo chronologisch mogelijk te vertellen, en hopen dat je het zelfs dan nog volgt.
Nadat we beide een super slechte nacht gehad hebben, echt jongens het hotel is geweldig maar zorg dat je een kamer op de bovenste etage krijgt en zeker niet direct naast het halletje met de lift en de ijsmachine, is het echt een rustdag. We zien in page wel wat we gaan doen, ik wil graag mijn nagels nog laten doen dus ruimte genoeg.
We vertrekken via Kanab over de US-86 richting page. Uiteindelijk komen we iets met coral pink sand dunes SP tegen. omdat we tijd genoeg hebben dachten we niet geschoten is altijd mis en rijden we ernaartoe. Nu kan ik dit niet geheel aanbevelen want het is gewoon een groot stuk met flinke duinen in de natuur. Het zand heeft een zalm kleur maar echt spectaculair nee.
Erna komen we een off-road weg tegen de old Pareah road. Deze behoort tot Grand Staircase-Escalante NM. Echt wat een juweeltje is dit. De aangezichten van de rotsen die we krijgen zijn gewoonweg prachtig. Ondertussen hou ik mij nog steeds rustig in de auto en stuur ik Tom steeds met de juiste camera-settings de auto uit voor foto’s, maar die vindt het helemaal niet erg. We vermaken ons hier echt enige tijd voordat we rustig terug rijden om dan nu echt naar Page te gaan.

Maarja toen kwamen we de toadstool hike tegen. Ja dit wilde Tom ook wel zien en het was een rondtrip van 1.6 mijl op een relatief vlak goed begaanbaar pad. Dan ga ik toch maar mee want als het net zo mooi belooft te worden als de Pareah road wil ik het niet missen. En ja hoor, op 0.8 mijl ben je er en wat is het prachtig. Alsof je in een totaal andere wereld loopt. Echt niet overslaan hoor want het is geweldig! Ik kom er wel na die 0.8 mijl achter dat het wandelen teveel gevraagd is van mijn buik en op het gemakje met wat tussenpauzes wandelen we terug naar de auto, dit is echt de laatste keer dat ik uitstap tot aan het hotel.

Maar dan… (normaal is Tom toch niet zo spontaan, maar met een stukje mooie natuur is hij makkelijk om te praten) komen we de cottonwoord canyon road tegen. Deze wilde we eigenlijk al vanuit Bryce pakken maar Tom had gelezen dat het een moeilijk te bereiden weg is en vond dat geen optie voor mij met mijn buik.
We besluiten hem toch in te rijden en te zien tot waar we komen. Dat wordt het einde 44 mijl verderop. Wij hebben natuurlijk al heel wat off-road gereden maar serieus met een 4 wheel drive is dit echt geen moeilijke weg. Concentratie ja, maar moeilijk nee. We rijden hem heen en terug, want we moeten nog steeds naar Page, maar dan zien we hem ook goed van alle kanten. We zijn het er beide over eens dat we hem niet hadden willen missen, maar dat we en mooier off-road gereden hebben, en de dingen die we eerder vandaag gezien hebben toch naar onze smaak mooier waren. Wel stoppen we nog even bij the cottonwoord narrows nord en south maar beide zijn teveel klim en klauterwerk voor me helaas.
Op het einde worden we wel nog getrakteerd door een prachtig schouwspel van overstekende herten in een kudde. Echt prachtig om te zien, en nog mooier is hoe ze de weg oversteken en dan stoppen om te kijken waar de rest blijft en of alles goed gaat. Dat is iets dat vinden wij nu ultiem genieten.

Uiteindelijk is een rustdag waarvan we dachten om 14.00 uur wel in het hotel te zijn uitgelopen op een juweeltje waar we om 18.30 in het hotel inchecken.
We verblijven in het La Quinta Lake Powell, Page. Toen wij hier 1,5 jaar geleden waren ging deze net open, en hij is echt prachtig. Zeker voor prijs/ kwaliteit verhoudingen een aanrader! Nu nog hopen op een goede nacht slaap zodat we wat over de moeheid heen geraken.

p.s. We probeerden dus een foto te maken waar we beide uit het dakraam stonden, ja dat vind ik leuk! maar 2 personen en een babybuik passen niet!

1B4A1917

dag 14, vandaag brengen we rondom Page door. Ik ben eigenlijk echt heel moe en ben voor weinig te porren vandaag. Maar het blijft moeilijk, want ik weet dat ik rust moet nemen maar ik wil ook niets missen. We zien dat het tegen de tijd dat we in Palm Springs zijn, het tussen de 26 en 30 graden is, heerlijk. En voorzichtig opper ik het Idee om Carlsbad te cancelen, want lopen door San Diego ga ik toch niet meer doen, en 4 nachten in Palm Springs te verblijven. Tom reageert hier ook wel enthousiast op maar we spreken af dat we het nog even laten bezinken voor we Carlsbad cancelen.
We beginnen in Page met de Horseshoe bend. Hoewel rondom het middaguur de beste tijd is hebben we geen zin om dat zo in te plannen, dus nemen we hoe het komt. Vandaag kunnen we de eerste keer positief zijn over de Aziatische mensen. Het zijn dan wel de jongeren, maar alles netjes, fatsoenlijk gekleed (dan bedoelen we niet naar onze smaak maar niet op de plateauzolen of houten slippertjes) en ze wachten op hun beurt. Het is wel wat drukker dan we inmiddels gewend zijn maar het is nog steeds goed te doen. Wel opvallend is, is dat NPS een nieuwe verharde weg om de berg aan het aanleggen is, jammer want nu wordt de weg ernaartoe nog makkelijker dus ook meer bezoekers, gelukkig is een stukje verderop de Waterhole bend en die is nog lekker onbekend. Die bezoeken we dan t.z.t. wel.

Nadat we genoeg foto’s genomen hebben gaan we richting Lake Powell. Ik ben nog steeds in de illusie dat ik er kan kanoën, maar kom er al snel achter dat toch echt alles voor het seizoen gesloten is. Dan maar genieten van het zonnetje en het schitterende uitzicht. Het water is altijd zo prachtig blauw, en dan het contrast met de rotsen, ik vind het echt prachtig. tegen 13.00 uur lunchen we bij Denny’s, ja ik heb zin in pannenkoeken!! Het ’s middags ga ik lekker mijn voeten en nagels laten doen, en Tom gaat een wandeling naar de Hanging Garden maken. Onderweg is hij zo opgegaan in de natuur dat hij besloot naar Lake Powell te lopen (richtingsgevoel is lastig want de weg terug vinden had hij wat moeite mee). Tegen 16.30 zijn we beide terug in het hotel en maken we ons klaar om pizza te gaan eten. Dit doen we bij Strombollys in downtown Page, erg lekkere pizza’s, maar geloof me een 10 inch is genoeg!

terug naar het reisschema

Dag 15 Colemine Canyon, Ha Ho No Geh Canyon, Grand Canyon

Als eerste bel ik vandaag met Expedia. Het hotel van Carlsbad heeft geen annulerings-optie terwijl we dit wel erbij boekten in verband met mijn zwangerschap. Expedia wilt gelukkig voor ons naar het hotel in Carlsbad bellen, en na een poosje in de wacht gestaan te hebben krijgen we te horen dat het hotel geannuleerd is en we het geld terug krijgen. Nu zijn we in elk geval vrij om te gaan en staan waar we willen en we zien wel wat we precies met de laatste 2 dagen gaan doen.
Vandaag vertrekken we richting Grand Canyon, hier hebben we maar een halve dag voor gepland omdat we er natuurlijk al geweest zijn. De eerste stop die we maken zijn de Colemine Canyon en de Ha Ho No Geh Canyon. Hier heb je een permit voor nodig die je kunt kopen in de plaats Cameron of bij het Antelope Canyon Tribal Park in Page.
De Navajo indianen gaven Coal Mine Canyon de naam Honoo Ji, dat betekent ‘zaagtandvormig’, ‘met scherpe kartelranden’. De canyon staat dan ook vol met grillig gevormde hoodoos en rotspilaren, die veel gelijkenis vertonen met de hoodoos die in het bekende Bryce Canyon National Park te vinden zijn. Wat Coal Mine Canyon zo speciaal maakt, dan zijn de kleuren: de heldere rode, bruine, witte, grijze en zelfs blauwe tinten zorgen voor een geweldig schouwspel. Helemaal bovenin de canyon vind je ook een gitzwarte laag, dat is de koollaag waaraan de canyon haar naam te danken heeft.


Om er te komen: Rij via State Route 160 naar Tuba City toe, en neem daar State Route 264 in zuidelijke richting. Volg die weg 16 mijl, en ga dan kort na mijlpaal 337 linksaf via een onverharde weg, die over het algemeen vrij goed begaanbaar is. Al snel nadat je die onverharde weg bent opgegaan zie je het eindpunt al liggen: je herkenningspunt is een windmolen die maar een paar meter van de rand van Coal Mine Canyon vandaan staat. In totaal is de afstand die je via de onverharde weg moet rijden ongeveer een halve mijl (800 meter). Vervolgens ga je via State Route 264 nog iets verder naar het zuiden rijden; tussen de mijlpalen 340 en 341 ga je linksaf (in oostelijke richting) via een onverharde weg. Coal Mine Canyon ligt nu aan je linkerzijde, en Ha Ho No Geh Canyon aan je rechterzijde. Vanaf de weg kan je beide canyons meestal niet zien, maar er zijn wel diverse plekken waar je kan parkeren en naar de canyons toe kan lopen.
Wij genieten hier echt aangezien echt niemand de canyons kent, en dat vind ik echt onbegrijpelijk. Ja een hele dag kun je hier niet doorbrengen maar wel de nodige uren, en je hebt echt prachtige uitzichten.

Erna rijden we door naar de Grand Canyon waar we diverse vierpoints vanuit de east ingang tot aan de south entrance doen. We treffen nog een Amerikaan met hele leuke honden, die een Nederlandse vriendin heeft en in Flagstaff wonen. Ze komen hier geregeld en we krijgen wat tips mee. Tegen 16.00 uur gaan we richting het hotel. We verblijven in the Grand Hotel at the Grand Canyon. Mooi hotel wat meestal peperduur is. We genieten nog even van het binnenzwembad dat heerlijk verwarmd is. ’s Avonds weten we niet goed wat te eten dus we proberen het eens bij Wendy’s wat hartstikke goed smaakt!

terug naar het reisschema

Dag 16 Kingman

Vanochtend gaat Tom nog even naar de Grand Canyon voor een wandeling. Ik heb daar totaal geen zin of energie meer voor dus ik geniet van de rust op de kamer, en ga wat pannenkoeken eten bij Mc Donalds die naast het hotel ligt. Tegen 10.30 vertrekken we vanuit het hotel via Williams en Seligman, de route 66 richting Kingman. Williams is echt een leuk karakteristiek dorp. Het voelt echt authentiek, niet opgeknapt en opgelet voor het toerisme maar echt zoals het was. We lopen hier een half uurtje rond en rijden erna verder tot Seligman. Hier zijn we 1,5 jaar geleden ook geweest en vonden we heel erg leuk. We eten wederom bij het Roadkill café en het smaakt ons weer goed. Hierna vervolgen we de weg door Kingman waar we nog wat rondrijden alvorens we tegen 15.30 naar het hotel gaan. We verblijven, net zoals de vorige keer, in het la Quinta in Kingman. Dit hotel was zo goed, en dat is het gelukkig nog steeds.

terug naar het reisschema

Dag 17,18, 19 en 20 Palm Springs

Zoals we eerder aangegeven hadden, zagen we het niet geheel meer zitten om nog richting Carlsbad te gaan. Op de eerste plaats omdat het weer echt onwijs goed is in Palm Springs maar ook gezien het lichamelijke aspect waarbij mijn rug- en bandenpijn toch weer begint te komen. Niet zo gek ook met 29 weekjes zwangerschap.
De eerste stop die we maken is de outlet van Palm Springs. Ik heb echt nog een zomers jurkje nodig en slippers want ik heb alleen maar warme jurkjes bij me (en ook alleen maar in bezit) dus shoppen maar! Daarna richting hotel waar we in het Holiday House in Palm Springs verblijven. Het licht letterlijk op 1 straat van downtown Palm Springs. En echt als je hier niet gaat zitten als je in Palm Springs bent verklaar ik je voor gek. Het is een Boetiek hotel, en kleinschalig maar zooooo leuk en mooi. Echt een stukje paradijs op aarde. Minpuntje voor Tom, pluspunt voor mij: Geen televisies op de kamers. Even down to earth, echt samen met elkaar de vakantie gaan afsluiten. Na 1 nacht is ook Tom overtuigd en boeken we de laatste 2 nachten hier ook erbij. Dag 18, 19 en 20 kan ik ook heel makkelijk samenvatten. We starten rustig op en genieten van het ontbijt dat door het hotel aangeboden wordt, gezond en lekker! Zoals bananenbrood, kwark, krokante muesli, vers fruit, toast met jam echt prima en van goede kwaliteit. Tegen 9/ 9.30 gaan we richting zwembad dat we eigenlijk zo ongeveer altijd voor ons alleen hebben en hier blijven we genieten tot 15.00 uur. Erna maken we ons klaar om of richting downtown Palm Springs te gaan en 1 avond Richting Palm Desert. De eerste avond eten we bij Brickworks. Een restaurant in het centrum met erg goede vis! De tweede avond eten we bij bistro Lulu, dit is echt een gigantische hotspot en elke keer als we er langs komen is het druk, 1.5 jaar geleden was dit ook al zo. Het eten is er voortreffelijk! De 3e avond zijn we richting Palm Desert gegaan en eten we outback. Nu moeten we bekennen, het eten was niet heel goed, de bediening was gigantisch slecht, dus we kwamen voor het eerst maar op 8% fooi uit. Het ’s avonds in de bar van het hotel horen we dat ze in California gewoon $11,- per uur vanuit het restaurant betaald krijgen en dan daarbovenop nog de fooien mee naar huis nemen, dus zo slecht hoeven we ons dus niet te voelen. Maar tijden zijn wel veranderd want in andere staten krijgen ze tegenwoordig ook betaald. Hoewel dat $2,- per uur is hebben de obers het in Cali erg goed!
En nu ik dit typ is het 16.30 uur op onze laatste avond en ik ben alweer depressief, en de slechte zin begint te komen. We sluiten wel in stijl af en eten vanavond nog een keer bij Bistro Lulu een 4 gangen menu want morgen 6 uur gaat de wekker en vertrekken we richting LA. Normaal ben ik klaar om naar huis te gaan maar deze keer echt nog niet, terwijl thuis ook een pas verbouwd huis op ons wacht. Maar we weten niet wanneer en hoe snel we terug komen. We hopen natuurlijk binnen een jaar maar we hebben ook een mannetje die dat toch echt voor ons zal gaan bepalen. We zien het wel, voor nu sluit ik in elk geval de meest perfecte vakantie, met pijn in mijn hart, van Tom en mij af. En staat ons een prachtig nieuw tijdperk te wachten.

Bedankt voor het meelezen allemaal, en een reactie vinden we altijd leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *